Kroki niezbędne do przekształcenia przemysłu wojskowego w pokojowy bez szkody dla pracowników, szerszej gospodarki ani bezpieczeństwa kogokolwiek są znane od wielu lat. Ustawodawstwo zostało wprowadzone w Kongresie USA, ale nie zostało uchwalone wiele razy przez dziesięciolecia — z powodu braku reprezentacji, ponieważ istniało poparcie społeczne.
Czasami handlarze bronią wywoływali strach przed redukcją wydatków na wojsko, która nie nastąpiła, a rządy stanowe w USA przeprowadzone badania skutków ekonomicznych konwersji, uznając je za pozytywne.
W trakcie pandemii COVID w 2020 r. odnotowano niewielkie przypadki konwersji wykazać co można by łatwo zrobić na większą skalę.
Podstawowym powodem, dla którego proces konwersji wygenerowałby dodatkowe fundusze na przekwalifikowanie i pomoc dla wszystkich poszkodowanych, jest zmniejszenie wydatków wojskowych jest korzystny ekonomicznie, nieszkodliwe.
Szerszy przypadek na rzecz Szeroki zakres korzyści i obalanie lęków Przydatne mogą okazać się również informacje na temat redukcji sił zbrojnych.
Oto fragment z Globalny system bezpieczeństwa: alternatywa dla wojny:
Konwersja ekonomiczna wymaga zmian w technologii, ekonomii i procesu politycznego w celu przejścia z rynku zbrojeniowego na rynek cywilny. Jest to proces przekazywania zasobów ludzkich i materialnych wykorzystywanych do wytworzenia jednego produktu do wytworzenia innego; na przykład przejście z budowy pocisków na budowę lekkich wagonów. To nie jest tajemnica: prywatny przemysł robi to cały czas. Przekształcenie przemysłu wojskowego w wytwarzanie produktów wartości użytkowej dla społeczeństwa zwiększyłoby siłę ekonomiczną narodu, zamiast go umniejszać. Środki wykorzystywane obecnie w wytwarzaniu broni i utrzymywaniu baz wojskowych byłyby przekierowywane do dwóch obszarów. Infrastruktura krajowa zawsze wymaga naprawy i modernizacji, w tym infrastruktury transportowej, takiej jak drogi, mosty, sieć kolejowa, sieć energetyczna, szkoły, systemy wodno-kanalizacyjne, instalacje energii odnawialnej itp. Drugim obszarem są innowacje prowadzące do reindustrializacji gospodarek, które są przeciążone niskopłatnymi gałęziami przemysłu usługowego i są zbytnio zależne od spłaty zadłużenia i importu towarów z zagranicy po ich utylizacji w domu, co dodatkowo zwiększa obciążenie węglem atmosfery. Stare bazy lotnicze można przekształcić w centra handlowe i osiedla mieszkaniowe lub inkubatory przedsiębiorczości lub tablice z panelami słonecznymi.
Głównymi przeszkodami w konwersji gospodarczej są obawa przed utratą pracy i potrzeba przekwalifikowania zarówno siły roboczej, jak i zarządzania. Zadania będą musiały być gwarantowane przez państwo podczas przekwalifikowania lub innych form rekompensat wypłacanych osobom obecnie pracującym w przemyśle wojskowym, aby uniknąć negatywnego wpływu na gospodarkę dużego bezrobocia podczas przejścia z wojny do stan pokoju. Kierownictwo będzie musiało zostać przeszkolone, przechodząc z gospodarki nakazowej w gospodarkę wolnorynkową.
Aby odnieść sukces, konwersja musi być częścią większego politycznego programu redukcji zbrojeń i będzie wymagać meta-planowania na poziomie krajowym i pomocy finansowej oraz intensywnego planowania lokalnego, ponieważ społeczności z bazami wojskowymi wyobrazią sobie transformację, a korporacje określają, w czym może znaleźć się ich nowa nisza. wolny rynek. Będzie to wymagać dolara podatkowego, ale ostatecznie zaoszczędzi znacznie więcej, niż zainwestuje się w przebudowę, ponieważ państwa kończą ekonomiczny marnotrawstwo wydatków wojskowych i zastępują go dochodowymi gospodarkami czasu pokoju, tworząc użyteczne dobra konsumpcyjne.
Podjęto próby regulacji prawa, takie jak Rozbrojenie jądrowe i akt konwersji ekonomicznej 1999, która łączy rozbrojenie jądrowe z konwersją.
Ustawa wymagałaby od Stanów Zjednoczonych wyłączenia i zdemontowania broni jądrowej oraz powstrzymania się od zastąpienia ich bronią masowego rażenia, gdy tylko inne kraje posiadające broń jądrową wprowadzą w życie i spełnią podobne wymagania. Ustawa przewiduje również, że środki wykorzystane na utrzymanie naszego programu broni jądrowej zostaną wykorzystane w celu zaspokojenia potrzeb ludzi i infrastruktury, takich jak mieszkanie, opieka zdrowotna, edukacja, rolnictwo i środowisko. Widziałbym zatem bezpośredni transfer funduszy.
(Transkrypcja z 30 lipca 1999 r., Konferencja prasowa) HR-2545: „Nuclear Disarmament and Economic Conversion Act of 1999 ″
Oto podręcznik na temat konwersji autorstwa Mary Beth Sullivan z Kompleks Wojskowo-Przemysłowy w wieku 50 lat:
Moim zamiarem jest pobudzenie pewnej dyskusji na temat konwersji gospodarczej — to znaczy planowania, projektowania i wdrażania transformacji z gospodarki wojennej na gospodarkę pokoju. Historycznie rzecz biorąc, jest to wysiłek, który obejmowałby przejście z pracy wojskowej na cywilną w obiektach przemysłowych, laboratoriach i bazach wojskowych USA.
W tym celu zamierzam podzielić się z wami wiedzą, którą zdobyłem dzięki lekturze dzieł Seymoura Melmana, najwybitniejszego autora poruszającego ten temat.
Seymour Melman był emerytowanym profesorem inżynierii przemysłowej na Uniwersytecie Columbia. Dołączył do wydziału Columbia w 1949 r. i według wszystkich doniesień był popularnym wykładowcą, dopóki nie przeszedł na emeryturę w 2003 r.
Melman był również aktywnym członkiem ruchu pokojowego. Był współprzewodniczącym Komitet na rzecz Zdrowej Polityki Nuklearnej (SANE) oraz twórca i przewodniczący National Commission for Economic Conversion and Disarmament. Podobno Melman był obserwowany przez FBI przez większą część swojej kariery z powodu krytyki kompleksu militarno-przemysłowego — pewny znak, że w jego pracy musi być coś wartego usłyszenia. Co powiedział, czego obawiała się struktura władzy?
Ruch konwersji ekonomicznej w minionych dekadach odegrał ważną rolę w zjednoczeniu ruchu pokojowego i przywództwa związkowego w celu wykonania odurzającej pracy polegającej na wyobrażaniu sobie, w jaki sposób ten kraj mógłby utrzymać miejsca pracy w przemyśle, gdy, jak przewidywano, USA zaprzestaną produkcji broni z czasów zimnej wojny. To historia, o której nie należy zapominać.
Melman zauważył, że przemysł amerykański historycznie działał według ustalonego zestawu reguł rynkowych: wytwarzał produkty, których potrzebowali konsumenci, sprzedawał te produkty, osiągał zyski, które następnie przeznaczał na udoskonalanie produkcji poprzez unowocześnianie narzędzi w celu zwiększenia wydajności produkcji.
Produkcja wojskowa na potrzeby II wojny światowej zaczęła zmieniać te zasady przemysłu, które zostały zinstytucjonalizowane w latach 1960., gdy Robert McNamara był sekretarzem obrony. McNamara, który przybył do Pentagonu, będąc dyrektorem w Ford Motor Company, wprowadził kilka istotnych zmian.
W Pentagonie cywilni i umundurowani urzędnicy Pentagonu byli w konflikcie co do procedur określania kosztów broni, która miała zostać zakontraktowana do produkcji. Z jednej strony, pod przewodnictwem inżyniera przemysłowego, pomysł polegał na opieraniu kosztów na formułowaniu alternatywnych projektów i metod produkcji itp. — podejście konkurencyjne, które promowało gospodarkę.
Druga strona zaproponowała generowanie kosztów na podstawie tego, co zostało wcześniej wydane. Dla Pentagonu oznaczało to podążanie za systemem „koszt plus” używanym podczas II wojny światowej, znanym również jako „maksymalizacja kosztów”.
Jak powiedział Melman, „wykonawcy mogli wziąć poprzedni koszt wytworzenia produktu dla Pentagonu i po prostu dodać uzgodnioną marżę zysku. Im wyższy koszt produktu, tym więcej [wykonawca] mógł zarobić”.
McNamara wybrał tę drugą opcję. W rezultacie do 1980 r. koszt produkcji głównych systemów uzbrojenia rósł w tempie rocznym o 20%. Melman zauważył, że do 1996 r. „koszt bombowca B-2 … przekroczył wartość jego wagi w złocie”.
McNamara kontynuował modelowanie Pentagonu na wzór korporacyjnego biura centralnego, definiując politykę, mianując szefów podległych jednostek, utrzymując funkcje księgowe i zarządcze z ogromną dyskrecją. Każda służba wojskowa uczestniczyła w procesie pozyskiwania sprzętu i broni. Proces ten doprowadził do tego, że dziesiątki tysięcy stały się setkami tysięcy pracowników opłacanych z amerykańskich podatków, aby zmaksymalizować zyski producentów broni.
Melman nie przebierał w słowach, opisując konsekwencje:
W rządzie federalnym ustanowiono zarząd przemysłowy podległy Sekretarzowi Obrony, który ma sprawować kontrolę nad największą w kraju siecią przedsiębiorstw przemysłowych… nowy zarząd stanowy łączy… podejmowanie decyzji gospodarczych, politycznych i wojskowych.
…Konstytucja nie przyznaje nigdzie najwyższej władzy gospodarczej.
Funkcjonowanie stałej gospodarki wojskowej sprawia, że prezydent jest naczelnym dyrektorem zarządzającym państwem, kontrolującym największy pojedynczy blok zasobów kapitałowych, w tym największą agregację obiektów przemysłowych w gospodarce. W ten sposób w rządzie federalnym zainstalowano podstawową cechę leninowskiego projektu państwa — najwyższą władzę ekonomiczną, polityczną i wojskową w tych samych rękach, często nieograniczoną przez prawo.
…takie połączenie władzy w tych samych rękach jest cechą społeczeństw etatystycznych — komunistycznych, faszystowskich i innych — gdzie prawa jednostki nie są w stanie ograniczyć władzy centralnej… .
Spośród wielu poważnych konsekwencji tego kontrolowanego przez państwo przemysłu opisanych przez Melmana, wymienię kilka:
- Firmy nie były już nastawione na wydajność — zamiast tego przemysł produkował coraz bardziej skomplikowane towary.
- Produkcja nie miała nic wspólnego z zaspokajaniem potrzeb zwykłych konsumentów. Melman zauważył, że okręt podwodny napędzany energią jądrową był „technologicznym arcydziełem” — ale konsumenci nie mogą go zjeść; nie mogą go nosić; nie mogą nim jeździć; nie mogą w nim mieszkać; i nie mogą z nim nic zrobić.
- Pracownicy utracili kontrolę nad wszelkimi decyzjami, jakie podejmowali w zakresie produkcji. Wraz z napływem kapitału nastąpił napływ białych kołnierzyków średniego szczebla menedżerów i alienacja — lub pozbawienie władzy — pracowników.
- Podczas gdy Stany Zjednoczone były kiedyś czołowym producentem i eksporterem narzędzi potrzebnych do wytwarzania dóbr konsumpcyjnych, obecnie złożoność produkcji wojskowej spowodowała, że przemysł skupił się na specjalistycznych maszynach i narzędziach, które nie sprawdzają się w zaspokajaniu potrzeb konsumentów.
- Pentagon wchłonął talenty naszych naukowców i inżynierów, których umiejętności były potrzebne w innych sektorach naszego społeczeństwa.
W jednym z ostatnich artykułów Melmana na początku XXI wieku jego frustracja była namacalna. Zauważył, że Nowy Jork wystosował wniosek o propozycję wydania około 21–3 miliardów dolarów na wymianę pewnej liczby wagonów metra. Ani jedna amerykańska firma nie złożyła oferty na tę propozycję — częściowo dlatego, że USA nie miały już narzędzi, których potrzebowały do budowy pociągów metra. W tym artykule zatytułowanym „W uścisku permanentnej gospodarki wojennej” Melman obliczył, że gdyby ta praca produkcyjna była wykonywana w USA, wygenerowałaby bezpośrednio i pośrednio około 4 32,000 miejsc pracy.
Melman podzielił się swoją wizją:
Zakłady produkcyjne i siła robocza, które mogłyby dostarczać sześć nowych wagonów metra tygodniowo, mogłyby produkować 300 wagonów rocznie, a tym samym zapewniać nowe wagony zastępcze dla nowojorskiego systemu metra w cyklu 20-letnim — dla 6,000 wagonów floty nowojorskiego metra. … Do projektowania kluczowego sprzętu transportowego metra potrzebni są dobrze wyszkoleni inżynierowie. Dlatego musimy zauważyć, że minęło prawie 25 lat od opublikowania ostatniej książki w USA na [ten temat]. … [To] dotyczy również każdej z branż, które miały zostać poddane deindustrializacji w drugiej połowie XX wiekuth Stulecie.
W społeczeństwie zaczęła się rozwijać alternatywna wizja ruch konwersji gospodarczej w minionych dekadach z zamiarem stworzenia i rozpoczęcia procesu redukcji ekonomicznej siły decyzyjnej instytucji wojennych. Miało to zostać dokonane poprzez nakazanie procesu planowania przejścia z pracy wojskowej na cywilną w fabrykach, laboratoriach i bazach wojskowych.
Plan zakładał utworzenie wysoce zdecentralizowanego procesu planowania opartego na „komitetach alternatywnego użytkowania”, które miałyby wykonać niezbędne prace projektowe. Połowa każdego komitetu alternatywnego użytkowania byłaby mianowana przez kierownictwo; druga połowa przez ludzi pracujących. Podczas zmiany miałoby być wsparcie dochodów.
Na szczeblu krajowym komisja pod przewodnictwem Sekretarza Handlu wydałaby podręcznik dotyczący lokalnego planowania alternatywnego wykorzystania. Zachęcałaby również rząd federalny, stanowy i lokalny do tworzenia planów inwestycji kapitałowych, tworząc nowe rynki dóbr inwestycyjnych wymaganych do naprawy infrastruktury.
Konwersja gospodarcza spełniałaby trzy główne funkcje.
Po pierwsze, etap planowania zapewniłby ludziom pracującym w gospodarce wojennej pewność, że będą mieli zapewnioną przyszłość ekonomiczną w społeczeństwie, w którym prowadzenie wojny jest instytucją osłabioną.
Po drugie, odwracając proces upadku gospodarczego, zwłaszcza w amerykańskim sektorze wytwórczym (i w całej gospodarce USA), Narodowa Komisja otrzymałaby uprawnienia do ułatwiania planowania inwestycji kapitałowych we wszystkie aspekty infrastruktury przez rządy miast, hrabstw, stanów i rząd federalny, co obejmowałoby ogromny program nowych miejsc pracy i nowych rynków.[I]
Po trzecie, krajowa sieć komitetów ds. alternatywnego wykorzystania energii zwiększyłaby uprawnienia decyzyjne wszystkich zaangażowanych ludzi pracy.
Melman współpracował ze studentami, liderami związków zawodowych, ruchem pokojowym i Kongresem, aby nadać rozpędu tym ideom. Po drodze wydarzyło się kilka kluczowych wydarzeń.
W 1971 r. George McGovern uwzględnił ideę konwersji ekonomicznej, ogłaszając swoją kandydaturę na nominację Demokratów na prezydenta. Jego oświadczenie zawierało następujące stanowisko:
Oparcie naszego budżetu obronnego na rzeczywistych potrzebach, a nie na wyimaginowanych obawach, doprowadziłoby do oszczędności [budżetowych]. Niepotrzebna wojna i marnotrawstwo militarne przyczyniają się do kryzysu gospodarczego nie tylko poprzez inflację, ale także przez rozproszenie pracy i zasobów oraz w nieproduktywnych przedsięwzięciach. …
Przez zbyt długi czas podatki naszych obywateli i dochody, których rozpaczliwie potrzebują nasze miasta i stany, były ściągane do Waszyngtonu i marnowane na bezsensowną wojnę i niepotrzebne gadżety wojskowe. ... Głównym testem lat 1970. jest konwersja naszej gospodarki z nadmiaru wojny na dzieła pokoju. Pilnie wzywam do planowania konwersji, aby wykorzystać nadwyżki talentów i zasobów dla naszego wojska ... do modernizacji naszych zakładów przemysłowych i zaspokojenia innych potrzeb w czasie pokoju.
W 1976 r. SANE zorganizowało konferencję w Nowym Jorku zatytułowaną „Wyścig zbrojeń i kryzys gospodarczy”. Melman był jednym z głównych mówców. Konferencja ta odegrała kluczową rolę w zdobyciu punktu konwersji ekonomicznej w programie Partii Demokratycznej w tym roku.
W latach 1988 i 89 Melman odbył kilka spotkań z ówczesnym przewodniczącym Izby Reprezentantów, Rep. Jimem Wrightem. Wright zwołał spotkanie kongresmenów, którzy zobowiązali się poprzeć projekt ustawy o konwersji gospodarczej zaproponowany przez nowojorskiego Rep. Teda Weissa. Przewodniczący Wright powiedział Melmanowi, że jego zdaniem wyścig zbrojeń przybrał nie tylko niebezpieczne, ale także szkodliwe dla gospodarki cechy, … a wydatki na wojsko były ciężarem, który osłabiał siłę całego społeczeństwa.
Pierwszego dnia otwarcia 101st Kongres, spiker Wright zwołał spotkanie członków, którzy zaproponowali ustawę o konwersji ekonomicznej i ich pomocników. Celem było zapewnienie, że wszystkie propozycje zostaną połączone w jedną i że ustawa ta będzie miała priorytet. Aby podkreślić znaczenie tej ustawy, nadano jej numer HR 101.
Melman i SANE byli zachwyceni. A potem rzeczywistość uderzyła. Jak Melman donosił:
Zwolennicy takiej inicjatywy nie liczyli się z ogromną siłą przeciwników takiego kroku w kierunku konwersji gospodarczej. W kolejnych tygodniach te grupy interesów prowadziły skoordynowaną i agresywną kampanię w Kongresie i krajowych mediach, aby obalić Jima Wrighta za zarzuty o nadużycia finansowe.
Oskarżenia nie miały żadnej treści, ale Newt Gingrich, reprezentujący okręg siedziby Lockheed Martin, przewodził atakowi Republikanów. Niestety, wygrali. Według Melmana, „Ich kampania medialna zagłuszyła wszelkie dalsze dyskusje na temat konwersji gospodarczej... Historyczna okazja została zniszczona”.
Znalazłem artykuł napisany w 1990 roku w LA Times, który informował o planach konwersji gospodarczej rozwijających się w Kalifornii i poza nią. Zawierał następujące obiecujące wiadomości:
Burmistrz Irvine w Kalifornii Larry Agran planował uczynić swoje rodzinne miasto krajowym modelem konwersji gospodarczej, wykorzystując to, co wszyscy uznali za „niedopracowane” firmy zbrojeniowe, aby zbudować duży projekt monorail. Wyobrażał sobie duży lokalny przemysł transportu masowego. Jego proponowany Instytut Rozwoju Przedsiębiorczości w Irvine miałby również szukać sposobów na popchnięcie lokalnych naukowców rakietowych w stronę oczyszczania środowiska, opieki zdrowotnej i innych tego typu przedsięwzięć.
W Los Angeles radna Ruth Galanter, przy wsparciu International Assn. of Machinists, zwołała komisję, aby zbadać perspektywy przekształcenia miejsc pracy w przemyśle lotniczym w przemysł produkujący samochody elektryczne. Twierdzili, że istnieją powiązania w technologiach i umiejętnościach między branżami.
Na szczeblu stanowym, poseł Kalifornii Sam Farr promował pakiet ustaw, które wymagały od gubernatora 1) zwołania „szczytu ekonomicznego” w sprawie konwersji, 2) powołania rady w celu zbadania tej kwestii oraz 3) opracowania sposobu ułatwienia transferu technologii wojskowej do sektora cywilnego.
Wreszcie na szczeblu federalnym, przedstawiciel Ted Weiss z Nowego Jorku kontynuował naciski na uchwalenie ustawy o konwersji gospodarczej aż do swojej śmierci w 1992 r. O ile mi wiadomo, żaden inny kongresmen nie zajął się tą kwestią.
Atak George’a H.W. Busha na Irak w 1990 r. podczas wojny w Zatoce Perskiej był gwoździem do trumny narodowego ruchu na rzecz konwersji gospodarczej.
Są tacy w ruchu pokojowym, którzy podtrzymywali żar ekonomicznej konwersji. Wiele lat temu w Groton w stanie Connecticut lokalna społeczność pokojowa zorganizowała „projekt słuchania”, aby zaangażować społeczność w rozmowę na temat tego, jak mogłaby wyglądać ekonomiczna konwersja dla General Dynamic's Electric Boat Company, budowniczego okrętów podwodnych dla US Navy. Od ponad 30 lat Peace Economy Project w St. Louis opowiada się za lokalną konwersją z militarnej na bardziej stabilną gospodarkę opartą na pokoju. Społeczność pokojowa Woodstock zorganizowała konferencję w 2009 r., skupiając się na konwersji Ametek/Rotron, producenta z Woodstock, który wytwarza części używane w samolotach myśliwskich F-16, śmigłowcach szturmowych Apache, czołgach i systemach przenoszenia pocisków. Z pewnością są inni, którzy angażują swoje społeczności lokalne w wyobrażanie sobie alternatyw dla ciągłej produkcji na rzecz niekończącej się wojny.
Mój partner, Bruce Gagnon, jest koordynatorem Global Network Against Weapons and Nuclear Power in Space. Organizuje się wokół konwersji od lat 1980. Jego typowe pytanie do każdej publiczności brzmi: „Jaki jest największy eksport przemysłowy USA?” Publiczność w całym kraju krzyczy „broń”. Następnie pyta: „Kiedy broń jest twoim największym eksportem przemysłowym, jaka jest twoja globalna strategia marketingowa?” „Niekończąca się wojna” staje się refrenem.
W 2003 roku Bruce i ja przeprowadziliśmy się do Maine, częściowo po to, aby być blisko Bath Iron Works (BIW), należącego do General Dynamic zakładu produkcyjnego niszczycieli morskich, które są rozmieszczane z systemami uzbrojenia Aegis. Niszczyciele Aegis są częścią wizji „Gwiezdnych Wojen” lub „obrony przeciwrakietowej”; polegają na satelitach kosmicznych, gdy są wystrzeliwane w kierunku swoich celów. Bruce i ja dołączyliśmy do czuwań, które grupy pokojowe organizowały w Bath, a Bruce zorganizował kilka czuwań dla Global Network. Trzymaliśmy transparenty krytykujące cel niszczyciela Aegis (Aegis nie służy do obrony; Aegis niszczy) i oferowaliśmy alternatywną wizję dla fabryki (budowa turbin wiatrowych, nie niszczycieli).
Na początku ludzie się z nas śmiali, drwili, lekceważyli nas, a niektórzy obrzucali nas nienawistnymi uwagami.
W 2007 roku Bruce i ja przeprowadziliśmy się do Bath z naszą przyjaciółką Karen Wainberg. Kupiliśmy duży stary dom; zburzyliśmy ścianę, aby stworzyć pokój wspólny; i zaczęliśmy rozmowy w naszym domu na temat idei konwersji ekonomicznej. Przeprowadziliśmy wywiady z osobami, które mieszkały w społeczności przez jakiś czas. Przeprowadziliśmy wywiady z kilkoma pracownikami BIW.
W rzeczywistości jeden z pracowników, Peter Woodruff, dołączył do naszej „grupy studyjnej konwersji” na wczesnym etapie. Złamany rolą niszczycieli Aegis w kampanii szoku i przerażenia w Iraku, Peter był odważnym i kreatywnym organizatorem wewnątrz BIW. Bawi się projektami wytwarzania energii poprzez wykorzystanie energii pływów; był zagorzałym zwolennikiem energii wiatrowej wykorzystującej morskie turbiny wiatrowe. Peter odważnie organizował akcje petycji, tworzył naklejki na zderzaki, publicznie publikował artykuły, które uświadamiały jego kolegów o rzeczywistości sytuacji. Spędza również dwie godziny tygodniowo z Brucem Gagnonem, prowadząc audycję radiową na terenie kampusu lokalnej prywatnej uczelni, która opowiada się za tematem antywojennym, w tym rozmowy o konwersji gospodarczej.
Podczas gdy BIW radzi sobie z epizodycznymi zwolnieniami, malejącym zapotrzebowaniem na więcej amerykańskich okrętów wojennych i pracownikami odczuwającymi niepewność zatrudnienia, mniej osób szydzi z naszych znaków i przesłania. Wizja przyszłości BIW w gospodarce pokojowej jest niezbędnym atutem dla społeczności.
Tymczasem w stanie Maine panuje pęd do tworzenia opcji energii wiatrowej. Profesor z University of Maine eksperymentuje z materiałami kompozytowymi, aby stworzyć prototyp turbiny wiatrowej na morzu, a były gubernator założył prywatną firmę, która ma stawiać turbiny wiatrowe w całym stanie. Jak zauważa mój przyjaciel, który wiele lat temu był pracownikiem BIW, BIW zrobił przekonwertować lata temu — z produkcji statków handlowych na niszczyciele morskie. Czy może teraz przejść kolejną konwersję, produkując turbiny wiatrowe i inne produkty energii odnawialnej?
Co by było, gdyby BIW przestawiło się na produkcję statków szpitalnych? Paul Chappell rozmawiał z nami na tej konferencji o przekształceniu armii USA w organizację pomocy humanitarnej. Kate Braestrup, autorka z Maine, przemawiała na tegorocznej konferencji Veteran's for Peace PTSD. Opowiedziała historię swojego syna, żołnierza piechoty morskiej, który brał udział w wielu misjach ukierunkowanych na pomoc w przypadku katastrof. Zapytała go, jak może prowadzić pomoc humanitarną, skoro sprzęt, który niosą, jest narzędziem wojny? Powiedział jej, że wymagało to pewnej kreatywności, ale byli w stanie przekształcić swój sprzęt, aby odbudować infrastrukturę. Braestrup zadał następnie to pytanie: biorąc pod uwagę, że niszczycielskie ekstremalne zjawiska pogodowe będą się powtarzać, dlaczego nie budujemy statków szpitalnych w BIW, aby sprostać potrzebom w zakresie pomocy w przypadku katastrof — a jeśli musimy dostosować sprzęt do prowadzenia wojen, możemy wymyślić, jak to zrobić?
Ruchowi pokojowemu wypada stworzyć wizję, która wzbudzi ekscytację wśród ludzi — wizję, która poruszy wyobraźnię ludzi. Wizję, która widzi umiejętności i talenty naszych inżynierów i naukowców tworzących infrastrukturę energii odnawialnej, która jest kluczowa dla przetrwania XXI wieku.st Century; wizja, która angażuje aktywistów pokojowych, ekologów, pracowników, studentów, artystów i ludzi zajmujących się bezpieczeństwem żywnościowym w tworzenie planów dotyczących tego, jak będziemy ogrzewać domy, karmić ludzi, transportować ludzi w roku 2040. To jest prawdziwa potrzeba bezpieczeństwa dla USA i świata.
Karen Kwiatkowski podzieliła się ważnym napomnieniem na konferencji. Kultura MIC maksymalizacji kosztów/kumoterstwa/braku odpowiedzialności (i, jak zauważył Melman, alienacji pracowników) sprawia, że jej fabryki są mało prawdopodobnym miejscem do odbudowy zużytej infrastruktury i tworzenia nowych modeli energetycznych. Być może mówimy bardziej o odbudowie niż konwersji. Ale każdemu z nas — lokalnie — wypada rozejrzeć się, określić potrzeby, stworzyć współpracę i wywalczyć fundusze, aby zacząć budować przyszłość, która przetrwa.
Konwersja ekonomiczna to idea, której czas nadszedł. Jako dowód przedstawiam, że mamy sojusznika w osobie Deepaka Chopry, wybitnego lidera w dziedzinie medycyny ciała i umysłu. Niewielu ludzi wie, że po wyborach w 2008 r. dr Chopra wysłał publiczny list do Baracka Obamy, który nazwał „Dziewięć kroków do pokoju dla Obamy w Nowym Roku”. Twierdząc, że to elektorat antywojenny wybrał Obamę, dr Chopra przywołał ducha Dwighta D. Eisenhowera, nalegając, aby Obama przeszedł z gospodarki zależnej od wojny na gospodarkę opartą na pokoju. Zalecenia dr Chopry obejmowały: wpisanie do każdego kontraktu obronnego wymogu projektu w czasie pokoju; dotowanie konwersji firm wojskowych na pokojowe zastosowania za pomocą zachęt podatkowych i bezpośredniego finansowania; przekształcanie baz wojskowych w mieszkania dla ubogich; wycofywanie wszystkich zagranicznych baz wojskowych; i wzywanie do moratorium na przyszłe technologie uzbrojenia.
Wizja jest jasna, oczywista, jest to główny nurt. Ważnym kolejnym krokiem dla nas jest ustalenie, co możemy zrobić w naszych społecznościach domowych, aby umożliwić lokalnym związkom zawodowym i pracownikom, ekologom, pracownikom służby zdrowia, pracownikom socjalnym, przywódcom duchowym i sąsiadom zza ściany zaangażowanie się w debatę.




