Sommigen verwijzen naar militaire uitgaven als een manier om banen te creëren. Dit klinkt misschien sociopathisch. Het is ook een feitelijke foutMilitaire uitgaven zorgen er feitelijk voor dat banen verdwijnen, omdat er meer banen — en beter betaalde banen — gecreëerd kunnen worden door geld uit te geven aan andere industrieën of door dat geld helemaal niet te belasten en uit te geven.
Oorlog heeft een enorme financiële prijs. Heel grofweg geeft de wereld elk jaar $ 2 biljoen uit aan militarisme, waarvan de Verenigde Staten ongeveer de helft uitgeeft, of $ 1 biljoen. Deze Amerikaanse uitgaven zijn ook goed voor meer dan de helft van het discretionaire budget van de Amerikaanse overheid elk jaar. Een groot deel van de uitgaven in de rest van de wereld wordt gedaan door leden van de NAVO en andere bondgenoten van de Verenigde Staten, hoewel China op een verre tweede plaats staat.
Oorlog en geweld veroorzaken ook miljarden dollars aan vernietiging elk jaar. De kosten voor de agressor, hoe enorm ze ook zijn, kunnen klein zijn in vergelijking met die van de aangevallen natie. Bijvoorbeeld, de samenleving en infrastructuur van Irak waren vernietigd door een door de VS geleide oorlog, samen met uitgebreide milieuschade, een vluchtelingencrisis en geweld dat lang na de oorlog voortduurt. De financiële kosten van alle gebouwen en instellingen en huizen en scholen en ziekenhuizen en energiesystemen die zijn vernietigd in een oorlog zoals de oorlog in Irak die in 2003 begon, zijn onmetelijk.
Oorlogen kunnen zelfs een agressieve natie die oorlogen voert ver van haar kusten twee keer zoveel kosten aan indirecte uitgaven als aan directe uitgaven. Economen berekenen de Amerikaanse oorlogen in Irak en Afghanistan kosten, niet de $ 2 biljoen die de Amerikaanse overheid uitgeeft, maar een totaal van $ 6 biljoen wanneer indirecte kosten in aanmerking worden genomen, waaronder toekomstige zorg voor veteranen, rente op schulden, impact op brandstofkosten, gemiste kansen, etc.
Militaire uitgaven leiden publieke fondsen af naar steeds meer geprivatiseerde industrieën via de minst verantwoordelijke publieke onderneming en een die enorm winstgevend is voor de eigenaren en directeuren van de betrokken bedrijven. Als gevolg hiervan werkt oorlogsuitgaven om rijkdom te concentreren in een klein aantal handen, van waaruit een deel ervan kan worden gebruikt om de overheid te corrumperen en militaire uitgaven verder te verhogen of te behouden.
Het is de moeite waard om eens na te denken over wat er verloren gaat door de huidige keuzes. Het zou ongeveer $ 30 miljard per jaar kosten om de hongersnood op aarde te beëindigen. Het zou ongeveer $ 11 miljard per jaar kosten om de wereld van schoon water te voorzien. Ongeveer $ 70 miljard per jaar zou de armoede in de Verenigde Staten elimineren: Christian Sorensen schrijft in De oorlogsindustrie begrijpen, “Het Amerikaanse Census Bureau geeft aan dat 5.7 miljoen zeer arme gezinnen met kinderen gemiddeld $ 11,400 meer nodig zouden hebben om boven de armoedegrens te leven (in 2016). Het totale benodigde geld zou ongeveer $ 69.4 miljard per jaar zijn.” Deze bedragen zijn kleine fracties van de militaire uitgaven.
Landen zouden hun buitenlandse hulp vele malen kunnen vergroten door een klein deel van hun militaire uitgaven te verplaatsen. Dat zou hen vrijwel zeker veiliger maken dan de militaire uitgaven nu doen.
Eirene (vrede) met Ploutos (rijkdom), Romeinse kopie naar Grieks votief beeld van Kephisodoto (ca. 370 BCE).
Recente artikelen:
