Charlottesville herdacht de Internationale Dag van de Vrede.

Door de Charlottesville Center for Peace and Justice, September 21, 2026

Het Charlottesville Center for Peace and Justice hield maandag een bijeenkomst op de Downtown Mall ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Vrede. Vanwege de regen werd de bijeenkomst verplaatst naar het overdekte plein van Charlottesville.

Een belangrijk aandachtspunt was CCPJ's petitie De gemeenteraad van Charlottesville wordt opgeroepen een resolutie aan te nemen waarin de huidige oorlogen worden veroordeeld.

Devon Sproule leidde de bijeenkomst met zang.

Onder de sprekers waren Lena Seville, Virginia Rovnyak, Alexandra Kedrock, David Swanson en Jeff Fogel.

Na afloop van de demonstratie woonden de deelnemers een vergadering van de gemeenteraad bij. Onder degenen die de gemeenteraad toespraken ter ondersteuning van een resolutie waren David Swanson, Lena Seville en Joanie Freeman.

Video's hier.

De opmerkingen van David Swanson tijdens de bijeenkomst waren als volgt: 

We hebben onlangs vernomen dat het Amerikaanse leger een paar maanden geleden op een haar na een Chinees schip had onderschept. Het Amerikaanse leger had zogenaamde kunstmatige intelligentie gebruikt om vast te stellen dat het schip een soort nucleaire technologie vervoerde, maar op het laatste moment besefte het leger, dankzij een beetje menselijk verstand, dat de robot het mis had.

Als AI een bedreiging vormt voor het leven op aarde, moet het plaatsnemen in de rij achter bestaande bedreigingen die op bizarre wijze worden genegeerd door beweringen dat een alomvattende dreiging iets nieuws onder de zon is, zoals klimaatverandering, ziekte-epidemieën en een nucleaire oorlog. Als AI ons allemaal uitroeit, zal dat waarschijnlijk gebeuren in combinatie met een van de reeds bestaande bedreigingen. En lang voordat AI de kans krijgt om ons allemaal te doden door superieure kwaadaardigheid, zullen we eerst het gevaar moeten overleven dat mensen samenwerken met AI om ons allemaal te doden door middel van vergrote domheid.

De grootste bedreiging op dit moment is de president van de Verenigde Staten, die publiekelijk blijft dreigen met genocide in Iran, met het uitroeien van een beschaving, met het opblazen van een heel land. Dit zou wel eens de ergste misdaad in de wereldgeschiedenis kunnen zijn, waarbij mogelijk 90 miljoen mensen omkomen, plus nog vele miljoenen of miljarden meer, afhankelijk van de gebruikte wapens en de daaruit voortvloeiende escalatie – hoogstwaarschijnlijk inclusief een nucleaire oorlog op een schaal die een nucleaire winter over de hele wereld zou brengen. Toch zijn er grotere protesten om het Kennedy Center te beschermen. Ja, ik ben ook dol op het Kennedy Center. Maar een ander teken dat onze prioriteiten scheef liggen, is dat wanneer Trump het heeft over een deal met Iran, verschillende Democraten in het Congres hem ervan beschuldigen dat hij "laf is" en een vreselijke deal sluit. Nou, natuurlijk zou het een vreselijke deal zijn – tenminste voor Trump en zijn oliemaatschappijen, maar niet erger dan oorlog.

Weet iemand hier nog dat ze vroeger deden alsof oorlogen niets met olie te maken hadden? En dat het niet om winst, macht of de ego's van sadistische dictatoriale narren ging? Weet je nog? Het was heel, heel serieus. Mensen werden gebombardeerd om democratie te bereiken. Steden werden met tegenzin met de grond gelijk gemaakt als gepaste en proportionele strategische stappen om te voldoen aan de eisen van serieuze staatslieden. Ik ben blij dat dat allemaal voorbij is. Ik ben blij dat onze nationale hofnar zijn motieven zo duidelijk maakt als een kleuter. Dat is een van de redenen waarom we nu een grote meerderheid tegen de oorlogen hebben. Een andere reden is de pure idiotie van het idee om een ​​oorlog te laten draaien om het heropenen van een waterweg die door de oorlog was afgesloten. Weet je nog dat we dachten dat het zoeken naar denkbeeldige wapens het domste idee ooit was?

En toch herinner ik me ook nog dat een kleiner percentage van ons tegen oorlogen was, maar dat we desondanks de straten vulden en aandrongen op verandering. We gaven de oorlog in Irak zo'n slechte naam dat ze ons vertelden dat we ziek waren. We leden aan het Irak-syndroom, hun benaming voor onze terughoudendheid om meer oorlogen te steunen. Zolang die ziekte duurde, hebben we een grote oorlog in Syrië voorkomen, en zelfs een tijdje een oorlog in Iran, en zelfs de verkiezing van mensen die voor de oorlog in Irak hadden gestemd. Nu is er een grotere meerderheid dan ooit tegen de oorlogen. De oorlog in Iran werd sneller impopulair dan welke oorlog dan ook in het verleden. Maar de oorlogsstokers grijnzen van oor tot oor en vragen erom. Wat, ik me zorgen maken?

Waarom zouden ze? Ze hebben ons allemaal voor de gek gehouden met een andere leugen, de leugen van onze machteloosheid, de leugen dat we helemaal niets kunnen doen, of dat we kunnen stemmen, dat we naar huis kunnen gaan en huilen, of dat we kunnen gaan winkelen, of dat we heel erg ons best kunnen doen om te stemmen. O mijn God, natuurlijk moet je stemmen. Maar stemmen is voor burgerplicht wat het aantrekken van één sok is voor je aankleden. Er moet veel meer gebeuren. We moeten voorlichting geven. We moeten mobiliseren. We moeten communiceren. We moeten de boel verstoren, druk uitoefenen en de koers wijzigen. We moeten duidelijke eisen stellen en ze onweerstaanbaar maken. We moeten protesteren, problemen veroorzaken en het voortzetten van de oorlog als routine pijnlijk maken. De volgende Ed Sheeran moet wel twee keer nadenken voordat hij buigt voor de genocide-ontkenners; dat geldt ook voor onze senatoren en onze misplaatste vertegenwoordigers in het Congres.

De oorlog tegen Iran vindt plaats omdat het Pentagon triljoenen dollars krijgt om grotendeels naar eigen inzicht te besteden. Mensen zijn erg boos over de 38 miljard dollar die aan deze oorlog is uitgegeven – om nog maar te zwijgen van de economische gevolgen. En terecht. Dat is ongeveer de jaarlijkse kosten om voorschoolse educatie gratis te maken, universele huisvesting in de Verenigde Staten te realiseren of een einde te maken aan de hongersnood op aarde, en het wordt achteloos uitgegeven aan het opblazen van basisscholen en olietankers. Ondertussen wil Trump nog eens 2.8 miljard dollar van uw geld gebruiken om Israël 40,000 bommen te sturen van elk 2,000 kilo. Onze absurde wetgeving staat dat alleen toe aan regeringen die bommen van 2,000 kilo op mensen gooien zonder hun mensenrechten te schenden. Ik weet niet precies wie dat kan, maar Israël in ieder geval niet. Ondertussen probeert het Congres nog eens 1.5 miljard dollar – in totaal 1,500 biljoen dollar – voor het Pentagon goed te keuren, geld dat zal worden gebruikt voor elke oorlog die het Pentagon of Israël in de toekomst wil voeren, tenzij we die uitgaven tegenhouden.

Stel je voor hoe de Amerikaans-Iraanse betrekkingen eruit zouden zien als de Amerikaanse overheid Iran nieuwe scholen had gegeven voor een fractie van de kosten van het opblazen van bestaande scholen. Iraniërs maken tot op de dag van vandaag een enorm onderscheid tussen het Amerikaanse publiek en de Amerikaanse overheid. Wij denken graag dat wij dat ook doen. Maar het is moeilijk te geloven. Het is moeilijk te geloven dat we nu alles voor Iran doen wat we voor de Verenigde Staten zouden doen als de basisscholen hier waren opgeblazen of als Trump regelmatig zou dreigen dit hele land met de grond gelijk te maken.

We hebben op zijn minst onze lokale, meer verantwoordingsplichtige overheden nodig om onze boodschap door te geven aan hogere instanties. De gemeenteraad van Charlottesville heeft in de loop der jaren tientallen keren, tot haar grote verdienste, gebruikgemaakt van een procedure die door Thomas Jefferson in de regels voor het Congres is vastgelegd. De raad heeft petities naar Washington gestuurd waarin de zorgen van onze lokale bevolking werden geuit over onderwerpen die een grotere reikwijdte hebben dan Charlottesville. Dit is een moment om dat opnieuw te doen.

Zijn opmerkingen aan de gemeenteraad waren: 

Vandaag is het de Internationale Dag van de Vrede, maar waar is de vrede? En waar is onze eis voor vrede? President Donald Trump dreigt stelselmatig met de genocide van heel Iran en zinspeelt op het gebruik van kernwapens bij het plegen van die misdaad. Hij stelt een enorme nieuwe overdracht van middelen voor, van vrijwel alle nuttige projecten naar oorlogsfinanciering, met een voorstel voor een Pentagon-budget van 1.5 biljoen dollar. Dit betekent minder geld voor allerlei behoeften in Charlottesville en waarschijnlijk ook meer oorlogen.

De reeks moedige en vooruitstrevende resoluties van de gemeenteraad van Charlottesville (waarvan sommige talloze andere steden hebben geïnspireerd om hetzelfde te doen) suggereert dat deze situatie de huidige gemeenteraad niet zou moeten bevallen. Eerdere resoluties van deze gemeenteraad waren onder andere:

1971 Einde van de oorlog in Vietnam

1982 Voor nucleaire ontwapening

1983 Voor nucleaire ontwapening

1984 Tegen apartheid in Zuid-Afrika (eerste in het zuiden van de VS.)

2000 Voor de afschaffing van de doodstraf in Virginia (de eerste in Virginia).

2003 Tegen een aanval op Irak

2003 Tegen de PATRIOT Act

2007 Beëindig de oorlog in Irak

2012 Geen oorlog tegen Iran (eerste in de VS)

2013 Geen drones (eerste in de VS)

2017 Voor het verschuiven van geld van militarisme naar menselijke behoeften

Desinvestering in wapens en fossiele brandstoffen in 2019

2020 Geen oorlog tegen Iran

2020 Demilitarisering van de politie van Charlottesville

2024 Voor een staakt-het-vuren in Gaza

Bijna 200 mensen hebben een lokale petitie ondertekend waarin wordt aangedrongen op een nieuwe resolutie tegen oorlogen en de verhoging van de militaire uitgaven. Wij verzoeken u vriendelijk om dit zo spoedig mogelijk op uw agenda te plaatsen.

De meerderheid van de Amerikaanse bevolking weet al lang waar we staan. De huidige oorlog tegen Iran werd direct door een meerderheid van ons afgekeurd. Dat is nog nooit eerder gebeurd. Normaal gesproken duurt het maanden voordat een meerderheid zegt dat een oorlog nooit had mogen beginnen. Decennialang heb ik gehoopt dat we sneller zouden leren, en die droom is nu werkelijkheid geworden. Maar het heeft weinig zin als onze regeringen niet willen luisteren. Onze regering in Washington luistert misschien nog steeds niet, zelfs niet als onze lokale overheid zich tot hen wendt, maar we moeten u dringend vragen om het toch te proberen.

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Gerelateerde artikelen

Onze Theory of Change

Hoe een oorlog te beëindigen?

Wapenstilstand/Herdenkingsdag
Anti-oorlogsevenementen
Help ons groeien

Kleine donateurs houden ons op de been

Als u ervoor kiest om een ​​periodieke bijdrage van ten minste $ 15 per maand te doen, kunt u een bedankje kiezen. We bedanken onze vaste donateurs op onze website.

Dit is uw kans om een ​​wereld na de oorlog opnieuw te verbeelden
WBW-winkel