جنگ آزادی‌های ما را از بین می‌برد

اغلب به ما گفته می‌شود که جنگ‌ها برای «آزادی» انجام می‌شوند. اما وقتی یک ملت ثروتمند علیه یک ملت فقیر (اگرچه اغلب غنی از منابع) در آن سوی کره زمین می‌جنگد، در واقع یکی از اهداف، جلوگیری از تسلط آن ملت فقیر بر ملت ثروتمند نیست، چرا که پس از آن ممکن است حقوق و آزادی‌های مردم محدود شود. ترس‌هایی که برای ایجاد حمایت از جنگ‌ها استفاده می‌شود، اصلاً شامل چنین سناریوی باورنکردنی نمی‌شود؛ بلکه تهدید به عنوان تهدیدی برای امنیت به تصویر کشیده می‌شود، نه آزادی. و البته، خطر واقعی برای کسانی که در جنگ زندگی می‌کنند، در درجه اول امنیت است.

آنچه که به طور قابل پیش‌بینی و مداوم در ملت‌هایی از انواع جنگ‌ها اتفاق می‌افتد، درست برعکس جنگ‌هایی است که از آزادی‌ها محافظت می‌کنند. جنگ چیزی است که مفهوم دشمن را فراهم می‌کند و دشمن بهانه‌ای برای پنهان‌کاری دولت و فرسایش حقوق است. جنگ، نظامی‌سازی پلیس، نظارت بدون حکم، پهپادها در آسمان، حبس غیرقانونی، شکنجه، ترور، محرومیت از وکیل، محرومیت از دسترسی به اطلاعات در مورد دولت، محدودیت در حق تجمع و اعتراض، محدودیت در روزنامه‌نگاری، آزار و اذیت افشاگران را به همراه دارد. ما اغلب سعی می‌کنیم به هر یک از این علائم به طور جداگانه بپردازیم، که همه اینها خوب است، اما بیماری اصلی جنگ است.

ماهیت جنگ، همانطور که بین افراد ارزشمند و بی‌ارزش رخ می‌دهد، اغلب با سلب آزادی‌ها ابتدا از افراد بی‌ارزش و بعداً - زمانی که این ایده عادی‌تر شد - از هر کس دیگری، فرسایش آزادی‌ها را تسهیل می‌کند. آنچه با بازرسی‌های غیرقانونی و زندانی کردن خارجی‌های مشکوک شروع می‌شود، گسترش می‌یابد تا فعالان غیرخشونت‌آمیز و روزنامه‌نگاران باوجدان و در نهایت هر کس دیگری را در بر بگیرد.

نظامی‌گری نه تنها حقوق خاص، بلکه اساس خودگردانی را نیز از بین می‌برد، چرا که از مردم می‌خواهد که بر اساس اطلاعاتی که باید مخفی نگه داشته شوند، تسلیم کسانی شوند که ادعا می‌کنند بهتر می‌دانند چه کاری انجام دهند، و همچنین با شرطی کردن مردم به اینکه از مقامات دولتی انتظار داشته باشند دروغ‌های فاحش بگویند. جنگ نه تنها قدرت را به دولت و عده‌ای معدود منتقل می‌کند و از مردم دور می‌کند، بلکه قدرت را به رئیس جمهور یا نخست وزیر منتقل می‌کند و از قوه مقننه یا قضائیه دور می‌کند. نظامی‌گری نه تنها دولت، بلکه خود ایده قوانین را نیز از بین می‌برد، زیرا رعایت قوانین علیه جنگ و علیه جنبه‌های مختلف جنگ به طور معمول و بدون مجازات نقض می‌شود.

جنگ‌ها نه تنها آزادی‌ها را پیش نمی‌برند، بلکه توسط خارجی‌هایی که «از شما به خاطر آزادی‌تان متنفرند» نیز ایجاد نمی‌شوند. انگیزه اصلی خشونت ضد آمریکایی از سوی کشورهایی که ایالات متحده دیکتاتورها را تأمین مالی و تسلیحاتی می‌کند، یا حضور نظامی بزرگی را حفظ می‌کند، یا تحریم‌های اقتصادی مرگباری را اعمال می‌کند، یا خانه‌ها را بمباران می‌کند، یا شهرها را اشغال می‌کند، یا پهپادها را بر فراز آنها به پرواز در می‌آورد... همین اقدامات است. بسیاری از کشورهایی که در آزادی‌های مدنی و انواع آزادی‌ها در جهان پیشرو هستند، خود را هدف خشونت قرار نمی‌دهند؛ فقط کشورهایی که جنگ به راه می‌اندازند، این کار را می‌کنند.