توسط دیوید سوانسون
رهبران ما به ما میگویند که جنگ برای بهتر کردن جهان ضروری است.
خب، شاید برای ۴۳ میلیون نفری که از خانههایشان بیرون رانده شدهاند و در وضعیت نامطمئنی باقی ماندهاند، به اندازه آوارگان داخلی (۲۴ میلیون)، پناهندگان (۱۲ میلیون) و کسانی که برای بازگشت به خانههایشان تلاش میکنند، مهم نباشد.
آمار سازمان ملل متحد برای پایان سال ۲۰۱۳ (در اینجا پیدا کنید) سوریه را به عنوان منشأ ۹ میلیون نفر از این تبعیدیان فهرست میکنند. هزینه تشدید جنگ در سوریه اغلب به عنوان یک هزینه مالی یا - در موارد نادر - به عنوان یک هزینه انسانی از طریق جراحت و مرگ تلقی میشود. همچنین هزینه انسانی ویرانی خانهها، محلهها، روستاها و شهرها به عنوان مکانهایی برای زندگی وجود دارد.
فقط از کلمبیا بپرسید که پس از سالها جنگ، در جایگاه دوم قرار میگیرد - جایی که مذاکرات صلح در حال انجام است و به شدت مورد نیاز است - در میان سایر فجایع - نزدیک به ۶ میلیون نفر از خانههای خود محروم شدهاند.
جنگ علیه مواد مخدر با جنگ علیه آفریقا در رقابت است و جمهوری دموکراتیک کنگو پس از سالها مرگبارترین جنگ مورد حمایت آمریکا، در رتبه سوم قرار دارد. جنگ از زمان جنگ جهانی دوم، اما فقط به این دلیل که جنگ علیه «ترور» تضعیف شده است. افغانستان با ۳.۶ میلیون نفر ناامید، رنجکشیده، در حال مرگ و در بسیاری از موارد به طور قابل درکی عصبانی و رنجور از دست دادن محل زندگی، در جایگاه چهارم قرار دارد. (به یاد داشته باشید که بیش از ۹۰٪ افغانها نه تنها در وقایع ۱۱ سپتامبر که شامل پرواز هواپیماهای سعودی به ساختمانها بود، شرکت نداشتند، بلکه ... حتی نشنیده از آن وقایع.) عراق پس از آزادی ۱.۵ میلیون آواره و پناهنده دارد. کشورهای دیگری که مورد حملات موشکی منظم ایالات متحده قرار گرفتهاند و در صدر این فهرست قرار دارند عبارتند از سومالی، پاکستان، یمن - و البته با کمک اسرائیل: فلسطین.
جنگهای بشردوستانه مشکل بیخانمانی دارند.
بخشی از این مشکل به مرزهای غربی راه پیدا میکند، جایی که باید از افراد درگیر با جبران خسارت به جای خشم استقبال شود. کودکان هندوراسی قرآنهای آلوده به ابولا نمیآورند. آنها از کودتای مورد حمایت آمریکا و شکنجهگران آموزشدیده در فورت بنینگ فرار میکنند. بحث «مشکل مهاجرت» و «حقوق مهاجران» باید با بحث جدی در مورد حقوق پناهندگان، حقوق بشر و حق صلح جایگزین شود.
