By World BEYOND War، جولای 14، 2025
گزارش جدید توسط World BEYOND War یافته‌های این گزارش نشان می‌دهد که تعداد پایگاه‌های نظامی مورد استفاده ارتش‌های خارجی، و همچنین اعتراضات عمومی و حمایت از این پایگاه‌ها، در حال افزایش است. از ۱۲۴۷ پایگاه نظامی خارجی در جهان، ۸۷۷ مورد از آنها، طبق آخرین شمارش، پایگاه‌های آمریکایی در خارج از ایالات متحده هستند. هجده کشور دیگر، روی هم رفته، ۳۷۰ پایگاه در خارج از مرزهای خود دارند.
در حالی که پایگاه‌های ایالات متحده در ۹۵ کشور خارجی در سراسر جهان قرار دارند و عملاً مرزهای روسیه و چین را احاطه کرده‌اند، کشوری که دومین پایگاه‌های خارجی را دارد، یعنی ترکیه، همه آنها را در نزدیکی ترکیه دارد، به جز یک پایگاه در سومالی، و اکثر آنها در سوریه و عراق، جایی که ترکیه در حال جنگ بوده است. در طول جنگ‌های ایالات متحده در عراق و افغانستان، ایالات متحده صدها پایگاه اضافه و بعداً آنها را تعطیل کرد. ترکیه و ایالات متحده اعضای متحد ناتو و تاجران سلاح هستند و ایالات متحده در ۹ پایگاه در ترکیه حضور نظامی دارد که در یکی از آنها سلاح‌های هسته‌ای نگهداری می‌کند. تنها کشور دیگری در جهان که حتی یک دهم پایگاه‌های نظامی خارجی ایالات متحده را دارد، نزدیکترین متحد نظامی ایالات متحده، بریتانیا، است که برخی از پایگاه‌های آن عملیات مشترک ایالات متحده و بریتانیا است.
مجموع پایگاه‌های نظامی خارجی سه کشور برتر این فهرست، که همگی عضو ناتو هستند، در مجموع ۱۱۲۷ پایگاه است. چهارمین کشور این فهرست، یعنی روسیه، که دلیل وجودی ناتو است، ۲۹ پایگاه نظامی خارجی دارد. همه این پایگاه‌ها در ۱۰ کشور قرار دارند که همگی در نزدیکی روسیه هستند، به جز یک پایگاه در سودان.
پایگاه‌های خارجی به طور جزئی در کشورهای دیگر در حال رواج هستند. و دولت‌هایی مانند جیبوتی که میزبان پایگاه‌های کشورهای متعدد در ازای دریافت هزینه هستند، خطر شعله‌ور شدن آتش درگیری را افزایش می‌دهند. اما پایگاه‌های خارجی در درجه اول و منحصراً یک شرکت آمریکایی باقی می‌مانند و هیچ پایگاه خارجی دیگری به اندازه پایگاه‌های آمریکا در کشورهایی مانند آلمان، ژاپن و کره جنوبی بزرگ نیست. بزرگترین تغییر در پایگاه‌های ایالات متحده در سه سال گذشته، ایجاد ده‌ها پایگاه جدید در نروژ، سوئد و فنلاند است. ایالات متحده همچنین پایگاه‌های جدیدی در غرب آسیا، سومالی، آفریقای جنوبی، پاناما، پورتوریکو و پرو و به طور قابل توجهی در بخش‌هایی از جهان در جنوب شرقی چین: تایوان، فیلیپین، گوام، جزایر ماریانای شمالی، پاپوآ گینه نو و استرالیا افتتاح کرده است.
مردم جنبش‌های مردمی را برای جلوگیری از پایگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده و بستن پایگاه‌های موجود در بسیاری از نقاط جهان ایجاد کرده‌اند و به طور فزاینده‌ای با یکدیگر در ارتباط هستند. در ۲۳ فوریه ۲۰۲۵ و روزهای اطراف آن، افراد و سازمان‌ها در سراسر جهان اقدامات هماهنگی را برای درخواست تعطیلی تمام پایگاه‌های نظامی به عنوان بخشی از روز جهانی اقدام برای بستن پایگاه‌ها انجام دادند. در بیش از ۶۰ مکان، مردم به پایگاه‌های خارجی کشورهای مختلف، از جمله ایالات متحده، بریتانیا و روسیه اعتراض کردند. ببینید https://DayToCloseBases.org
پایگاه‌ها اغلب در زمین‌های دزدیده شده هستند و اغلب سیستم‌های جداسازی و استعمار را تداوم می‌بخشند. آنها آسیب‌های زیست‌محیطی باورنکردنی وارد می‌کنند، معمولاً خشونت جنسی و مستی را افزایش می‌دهند، هزینه مالی هنگفتی ایجاد می‌کنند، از دولت‌های بی‌رحم حمایت می‌کنند و حملات پهپادی و جنگ‌ها را تسهیل می‌کنند.
در برخی نقاط، جنبش‌های مخالف پایگاه‌ها از حمایت رسمی برخوردار شده‌اند. فرماندار اوکیناوا بارها از ایالات متحده بازدید کرده و بر تعطیلی پایگاه‌های نظامی اصرار ورزیده است. تقریباً 20 سال پیش، دولت اکوادور ارتش ایالات متحده را اخراج و پایگاه‌های خارجی را ممنوع کرد. اخیراً، دولت اکوادور قانون اساسی خود را نقض کرده و به پایگاه‌های خارجی در جزایر گالاپاگوس اجازه فعالیت داده و علی‌رغم مخالفت اعضای پارلمان، پیشنهاد داده است که همین کار را در سرزمین اصلی انجام دهد.
در برخی جاها، پایگاه‌ها مسدود یا بسته شده‌اند. در سال ۲۰۲۴، پس از سال‌ها مبارزه، با حمایت World BEYOND War و دیگران، کمپین «نجات سینجاجوینا» با نخست وزیر مونته‌نگرو ملاقات کرد و از او قول گرفت که هیچ زمین آموزش نظامی در سینجاجوینا در مونته‌نگرو ساخته نخواهد شد. قرار بود این یک پروژه عظیم و مخرب به نفع ناتو و ارتش آمریکا باشد. در سال ۲۰۰۶، مردم جمهوری چک از برنامه‌هایی برای ایجاد پایگاه‌های آمریکایی در کشورشان مطلع شدند. آنها سازماندهی کردند و از ساخت این پایگاه‌ها جلوگیری کردند. در سال ۲۰۰۷، مناطق محلی در جمهوری چک همه‌پرسی‌هایی برگزار کردند که با نظرسنجی‌ها و تظاهرات ملی مطابقت داشت. مخالفت آنها دولت را بر آن داشت تا از میزبانی پایگاه آمریکایی خودداری کند. در کلمبیا، یک جنبش مردمی مانع از ساخت پایگاهی برای استفاده ارتش آمریکا در جزیره پروویدنسیا شده است و جنبش جدیدی برای جلوگیری از چنین پایگاهی در جزیره گورگونا از درس‌های آن موفقیت بهره می‌برد.
همانطور که در گزارش جدید نشان داده شده است، شکایات علیه پایگاه‌های نظامی خارجی متعدد است. این پایگاه‌ها حاکمیت را انکار می‌کنند، ملت‌ها را به هدف تبدیل می‌کنند، احتمال جنگ را افزایش می‌دهند، از دولت‌های نامحبوب حمایت می‌کنند، آسیب‌های زیست‌محیطی گسترده‌ای وارد می‌کنند، سلاح‌های هسته‌ای را تکثیر می‌کنند، به نیروهای اشغالگر مصونیت کیفری می‌دهند و ساختاری تفکیک‌شده ایجاد می‌کنند که در آن همه مردم از حقوق یکسانی برخوردار نیستند.
از مردم آمریکا، و تا آنجا که می‌توان تشخیص داد، از هر مردم دیگری که دولتشان پایگاه‌های خارجی دارد، هرگز خواسته نشده است که در مورد ایجاد یا بستن چنین پایگاه‌هایی تصمیم بگیرند، و بسیار به ندرت، اگر نگوییم هرگز، در یک نظرسنجی در این مورد شرکت کرده‌اند.
