ما تظاهرات خود را با موفقیت در هیرو توکیو، در مقابل هتل نیو سانو، جایی که کمیته مشترک مخفی ژاپن و آمریکا برای تعیین سیاست های ژاپن، به ویژه در مورد پایگاه های ایالات متحده تشکیل می دهد، برگزار کردیم.
امروز "روز جهانی اقدام برای #بستن پایگاه ها" است که به شرح زیر اعلام شده است:
«هزاران پایگاه نظامی، اعم از خارجی و داخلی، در سرتاسر جهان، بخش مهمی از ماشین جنگی است که باید برچیده شود. بستن پایگاهها گامی ضروری برای تغییر پارادایم امنیت جهانی به سمت یک رویکرد غیرنظامی است که امنیت مشترک را متمرکز میکند – تا زمانی که همه در امان نباشند، هیچکس ایمن نیست.
ما از افراد و سازمانها در سراسر جهان میخواهیم تا با سازماندهی تظاهرات در پایگاههای نظامی نزدیک شما، به روز جهانی اقدام برای بستن پایگاهها در ۲۳ فوریه بپیوندند.»
این فراخوان از سوی گروه شهروندی صادر شده است World BEYOND War.
من هیرایاما موتو هستم، رئیس مرکز صلح هیرایاما که فداکاری های عظیم بنیانگذاران کلیسای یامانوت هیرایاما تروجی و وزیر هیرایاما آکیکو برای صلح را به یاد می آورد. ما حامی رویداد امروز هستیم.
مرکز صلح هیرایاما فضای اداری را برای گروه شهروندان "جنبش مردمی برای از بین بردن پایگاه های نظامی ایالات متحده از اوکیناوا و ژاپن" فراهم می کند. این گروه شهروندان در سال 2001 با پیروی از سنت اتحاد برای اتحاد مجدد اوکیناوا که سازمانی با 10,000 عضو است، تأسیس شد. جنبش مردمی برای از بین بردن پایگاه های نظامی ایالات متحده از اوکیناوا و ژاپن مسئول "کمپین برای خواستار پایان دادن به پایگاه های نظامی ایالات متحده در اوکیناوا" بود که در سال 2000 به مناسبت اجلاس G7 2000 اوکیناوا برگزار شد. ما حدود 500 عضو داریم، از جمله نخست وزیران سابق، کنجی اوتسونومیا، رئیس سابق فدراسیون وکلای ژاپن و نامزد سابق فرمانداری توکیو، و بسیاری دیگر از وکلا، شخصیت های فرهنگی، و روشنفکران. "مردم" به "مردم" اشاره دارد. جنبش برای بازگشت اوکیناوا به عنوان یک سازمان ملی با عضویت فعال است که از کمیته اجرایی بازگشت اوکیناوا حمایت می کند، که به یک سازمان ملی واحد با 10,000 عضو تبدیل شده است که علیه تفکر "ضد بازگشت" مبارزه می کنند.
تجربه من در ژاپن پس از جنگ به عنوان یک مرد جوان 86 ساله
- من تجربیاتی از جنگ داشتم، از جمله تیراندازی در مکانهای تخلیه، دیدن شهر اوتسونومیا در شعلههای آتش، و شاهد ویرانههای سوختهشده محله Kasumigaseki و Reinanzaka و خیابان Shibuya Park.
امسال، ژاپن و جهان هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم را گرامی می دارند. من اکنون یک "مرد جوان" 80 ساله هستم. نسل ما آخرین نسلی است که واقعاً جنگ را تجربه کرده است. در آن زمان، ارتش و دولت آمریکا و سایر کشورها را «شیاطین و حرامزاده ها» و «غاله ها و موجودات لعنتی» خطاب می کردند. اما بعد از جنگ، دولت همه جا از "سر آمریکا" تعریف می کرد.
من در پایان جنگ کلاس اول دبستان بودم و زمانی که هواپیماهای نظامی ایالات متحده بر فراز آن پرواز کردند و در حملات هوایی حتی محل تخلیه ما را بمباران کردند، ما و خانواده هایمان به بیشه بامبو در پشت خانه خود فرار کردیم.
ما شاهد شعله های آتش شدن شهر اوتسونومیا، جایی که نیروها مستقر بودند، شدیم. در خلال کمبود مواد غذایی بعدی، فکر می کردیم ناهار چند سیب زمینی شیرین یک جشن برای خانواده هشت نفره است.
در ژانویه 1946 به ایستگاه شینباشی رسیدم. در راه بازگشت به خانه، از ایستگاه به تپه ای که کلیسای Reinanzaka در نزدیکی سفارت آمریکا قرار داشت، برگشتم. من دیدم که محلههای کاسومیگاسکی و تورانومون کاملاً سوختند - فقط سفارت آمریکا باقی مانده بود.
شهر زیر سفارت آمریکا و کلیسای روی تپه، زمینی سوخته بود که مانند غزه امروزی با خاک یکسان شده بود و هیچ خانه ای باقی نگذاشته بود، بلکه تنها آلونک هایی با سقف های حلبی سوخته باقی نمانده بود.
امروزه، خیابان شیبویا پارک، جایی که دفتر جنبش مردمی برای از بین بردن پایگاه های نظامی ایالات متحده در آن قرار دارد، به خوبی سنگ فرش شده و با ساختمان های پر زرق و برق پوشیده شده است، اما در سال 1950، خیابان تماماً ویرانه های سوخته بود و سنگ ها روی زمین ریخته شده بود.
وقتی در سال 1951 وارد دبیرستان آئویاما گاکوین شدم، در کلاسی شرکت کردم که در آن از کتاب درسی منتشر شده توسط وزارت آموزش و پرورش با عنوان «چند کلمه در مورد قانون اساسی جدید» استفاده کردیم.
بخش اول کتاب با عنوان «قانون اساسی» بود.
باز شد: «قانون اساسی جدید تهیه شده است، خانم ها و آقایان. آیا می دانید قانون اساسی چیست؟ آیا هیچ کدام از شما فکر می کنید قانون اساسی چیزی است که به شما مربوط نیست؟ اگر چنین است، اشتباه می کنید.
کار اداره ملت ثابت است. روند اداره کشور باید به وضوح مشخص شود. مهمترین بخش این روند قانون اساسی است.
قانون اساسی اساسی ترین قانونی است که نحوه اداره کشور را تعیین می کند. اگر دیوارهای باربر در خانه شما ناپدید شوند چه؟ خانه شما در یک لحظه فرو می ریزد. اگر بخواهیم ملت را به خانه تشبیه کنیم، قانون اساسی دیوار باربری است. به همین دلیل به آن قانون عالی کشور می گویند.»
ما دانش آموزان سال اول دبیرستان در سال 1951 آخرین نفری بودیم که از کتاب درسی "چند کلمه در مورد قانون اساسی جدید" استفاده کردیم.
دلیل آن این بود که "پیمان صلح" در سپتامبر همان سال منعقد شد و در 28 آوریل 1952 اجرایی شد که منجر به تحمیل معاهده امنیتی ژاپن و ایالات متحده شد. قانون اساسی دیگر «قانون عالی کشور» نبود و معاهده امنیتی ژاپن و ایالات متحده عملاً آن را به عنوان قانون نهایی کشور جایگزین کرد.
- پیمان صلح و اعلامیه پوتسدام: نیروهای ایالات متحده پس از امضای پیمان صلح باقی می مانند
زمانی که پیمان صلح و پیمان امنیتی ژاپن و ایالات متحده در سال 1952 اجرایی شد، منطقه نزدیک خانه من در شیبویا، اکنون پارک یویوگی، محل ارتفاعات واشنگتن، مجتمع مسکونی برای سربازان آمریکایی بود. ژاپنی های معمولی اجازه ورود به آن فضا را نداشتند. به عنوان یک دانش آموز دبیرستانی، به روش خودم فکر می کردم که وقتی ژاپن دوباره تحت معاهده صلح جدید مستقل شد، می توانم وارد ارتفاعات واشنگتن شوم. با این حال، هیچ چیز پس از معاهده تغییر نکرد و من عمیقاً ناامید شدم، اگرچه درک من محدود بود.
اعلامیه پوتسدام 1945 که چارچوب حقوقی بینالمللی را برای اشغال ژاپن با اجبار دولت ژاپن به تسلیم شدن به ایالات متحده، بریتانیا و چین و بعداً اتحاد جماهیر شوروی تعیین میکند، در بند 12 تصریح میکند: «نیروهای اشغالگر متفقین باید از ژاپن خارج شوند و به محض اینکه این اهداف به طور مشخص با اراده مردم مطابقت اعلام شد، از ژاپن خارج شوند. دولت متمایل به صلح و مسئولیت پذیری.»
اما رژیم امپریالیستی آمریکا که اعلامیه پوتسدام را صادر کرد، سپس آشکارا آن را نقض کرد. آن نیروها تا امروز باقی مانده اند.
ادامه استقرار ارتش ایالات متحده غیرقانونی است، نقض آشکار اعلامیه پوتسدام که قوانین بین المللی است. غیرقانونی بودن حضور نیروهای آمریکایی با معاهده امنیتی جدید تغییری نکرد و این وضعیت غیرقانونی 73 سال به طول انجامیده است.
مهم نیست که چند بار دولتهای ایالات متحده و ژاپن ادعا میکنند که «قوانین بینالمللی را رعایت میکنند»، نمیتوانند این واقعیت آشکار را تغییر دهند که کل توافقنامه امنیتی ناقض حاکمیت ژاپن و قوانین بینالمللی است.
ارتش آمریکا که در 200 سال گذشته حدود 73 پایگاه در ژاپن داشته است، یک نیروی نظامی غیرقانونی است که قوانین بین المللی را که ایالات متحده مدام به آن اشاره می کند، نقض می کند.
- حادثه سوناگاوا و تصمیم تاریخ بازدید نماینده اوکیناوا از دانشگاه توکیو و مبارزه «آنپو» 1960
در سال 1959، قاضی آکیو دیت از دادگاه ناحیه توکیو حکم داد که افرادی که در تظاهرات سوناگاوا علیه پایگاه های ایالات متحده دستگیر شده اند، گناهکار نیستند زیرا خود پیمان امنیتی قانون اساسی ژاپن را نقض می کند. هیئتی از اوکیناوا از پردیس کومبا در دانشگاه توکیو بازدید کرد و اشغال نظامی کامل اوکیناوا و ویرانی منطقه را محکوم کرد.
این آغاز اعتراضات دانشجویی علیه تجدید معاهده امنیتی ایالات متحده و ژاپن در سال 1960 بود. صدها هزار نفر بارها رژیم ملی را محاصره کردند و در 4 ژوئن، کارگران راه آهن ملی ژاپن در اعتراض به اعتصاب دست زدند. فروشگاههای شیبویا نیز در اعتراض به تمدید معاهده امنیتی بسته شدند.
حتی بچه ها با یکدیگر بازی های «مخالفت با معاهده امنیتی» را انجام می دادند. کابینه کیشی که از این معاهده حمایت می کرد مجبور به استعفا شد.
اما افکار عمومی امروز برعکس شده است و اکثریت افکار عمومی به نفع معاهده امنیتی هستند.
اما حقیقت، با این حال، همان است.
حقیقت این است که قانون عالی ژاپن "معاهده امنیتی" نیست، بلکه قانون اساسی ژاپن و قوانین بین المللی است.
- تشکیل اتحاد بازگشت اوکیناوا.
مبارزه پیمان امنیت در سال 1960 خشم ملی را نسبت به اشغال غیرقانونی اوکیناوا توسط ارتش ایالات متحده برانگیخت.
من پیشنهاد کردم که یک سازمان ملی واحد از اعضای منفرد با تعهد به بازگشت اوکیناوا تشکیل دهیم و یک جنبش سراسری برای بازگشت اوکیناوا ایجاد کنیم. این پیشنهاد مورد قبول عموم قرار گرفت و در سال 1966 کار را برای تشکیل یک سازمان ملی واحد آغاز کردیم. تا زمانی که اوکیناوا در سال 1972 بازگردانده شد، 10,000 عضو داشت که دفاتری در تمام استانها داشتند.
در آن زمان، من رابطه بین اوکیناوا و سرزمین اصلی ژاپن را به عنوان یک تقسیم غیرطبیعی از مردم میدانستم، مانند موازی هفدهم که در ویتنام، موازی سی و هشتم تحمیل شده به کره، و دیوار شرقی-غربی در آلمان. من جلسه ای را در موازی 17 که استان اوکیناوا را از سرزمین اصلی ژاپن تقسیم می کند، پیشنهاد کردم. در ابتدا تجمع کوچکی در دریا داشتیم، اما بعداً یک تجمع بزرگ در دریا بود.
پس از بازگشت اوکیناوا به ژاپن، تقسیم در امتداد موازی 27 حذف شد. با این حال، مرتجعان ژاپنی و آمریکایی این داستان را ساختند که 70 درصد از پایگاههای ایالات متحده در اوکیناوا هستند - وانمود کردند که هیچ پایگاهی در سرزمین اصلی وجود ندارد.
حقیقت این است که 70 درصد از پایگاه های نظامی ایالات متحده در سرزمین اصلی واقع شده اند. آنها عمداً زمین های تمرینی بزرگ را در هیگاشی فوجی و کیتا فوجی، در استان یاماناشی، در استان شیزوئوکا، در منطقه آموزشی Hinodeidai در استان اویتا، در منطقه آموزشی Ojo Terahara در استان میاگی و در منطقه آموزشی Yausubetsu در هوکای کنار گذاشته اند.
آنها این داستان را ساختند تا مردم را متقاعد کنند که حتی پایگاه های نظامی بیشتری در ایالات متحده ضروری است.
این نوع تبلیغات بین مردم اوکیناوا و ساکنان سرزمین اصلی شکاف ایجاد می کند و مانع از مبارزه ای متحد می شود. مردم اوکیناوا و مردم سرزمین اصلی باید در این مبارزه متحد شوند.
و جزایر سنکاکو، جزیره تایشو و جزیره کوبا (که تحت نام های چینی ریف آکائو و ریف هوانگوی توسط ارتش ایالات متحده اشغال شده اند) از سال 1956 پایگاه های نظامی ایالات متحده داشته اند.
ما چیزی جز تبلیغات ضد چینی در مورد جزایر سنکاکو نمی شنویم، اما حقیقت این است که چین پایگاهی در جزایر سنکاکو نمی سازد. ما باید به ارتش آمریکا اعتراض کنیم که سالهاست در آنجا پایگاههایی دارد که باید حذف شوند.
- گرسون به من می گوید که بازنگری در توافقنامه وضعیت نیروها کافی نیست
در سال 2004، من به عنوان نماینده "جنبش مردمی برای از بین بردن پایگاه های نظامی ایالات متحده در اوکیناوا و ژاپن" از کویکر آمریکایی آقای گرسون در بوستون بازدید کردم.
آقای گرسون به من گفت که صرف زمان برای تجدید نظر در موافقتنامه وضعیت نیروها که وضعیت پایگاه های ایالات متحده را تعیین می کند، اشتباه است، زیرا درخواست اصلاح، به جای لغو، به ارتش ایالات متحده اجازه می دهد که باقی بماند.
در آن زمان، اظهارات آقای گرسون باعث ناراحتی من از اظهارات آقای گرسون شد، زیرا این فرضیه در میان نیروهای دموکراتیک بود که ما باید معاهده امنیتی ایالات متحده و ژاپن را لغو کنیم و در توافقنامه وضعیت نیروها تجدید نظر کنیم تا به یک رابطه عادی با ایالات متحده بازگردیم.
هر چه بیشتر در مورد آن فکر می کردم، بیشتر احساس می کردم که تجدید نظر در توافقنامه وضعیت نیروها به این معنی است که ژاپن پذیرفته است که ارتش ایالات متحده برای همیشه در ژاپن بماند.
من به این نتیجه رسیدم که توافقنامه وضعیت نیروها نه تنها باید بازنگری شود، بلکه باید کاملاً لغو شود.
موافقتنامه وضعیت نیروها توسط ماده 6 پیمان امنیتی تنظیم می شود. این وظیفه تاریخی مردم ژاپن است که هم توافقنامه وضعیت نیروها و هم پیمان امنیتی ایالات متحده و ژاپن را لغو کنند و خواستار حذف همه پایگاه های نظامی ایالات متحده شوند.
- اهمیت لغو معاهده امنیتی آمریکا و ژاپن و انعقاد معاهده دوستی بین ژاپن و ایالات متحده
ماده 10 معاهده امنیتی ایالات متحده و ژاپن تصریح می کند که نیروهای ایالات متحده باید ظرف یک سال پس از اعلام خاتمه معاهده امنیتی توسط دولت آمریکا یا ژاپن از ژاپن خارج شوند. تنها زمانی که نیروهای آمریکایی طبق این بند عقب نشینی کنند، می توان استقلال ژاپن را احیا کرد. این بند سنگ اصلی استقلال ژاپن از ایالات متحده است
نیروهای دموکراسی و صلح در ژاپن با مردم ایالات متحده دشمنی ندارند. آمریکایی هایی که امروز در این رویداد شرکت می کنند، واقعاً دوستان مردم ژاپن هستند.
وقتی ژاپن از ارتش و دولت آمریکا استقلال پیدا کرد، ژاپن پیمان دوستی با ایالات متحده منعقد خواهد کرد که برای دوستی بین شهروندان ما است.
امپریالیسم ایالات متحده ناتو را کنترل می کند و از طریق پایگاه های نظامی ایالات متحده بر کل جهان تسلط دارد.
ناتو (سازمان پیمان آتلانتیک شمالی) بزرگترین، قوی ترین و خطرناک ترین اتحاد نظامی جهان است که شامل 32 کشور است. ارتش آمریکا از طریق ناتو و سایر سازمان ها بر جهان تسلط دارد. ناتو فرض می کند که روسیه دشمن است. اتحاد نظامی ژاپن و ایالات متحده که توسط پیمان امنیتی ژاپن و ایالات متحده ایجاد شد، به طور فزاینده ای با ناتو مرتبط می شود. بنابراین، روابط ایالات متحده، ژاپن و کره جنوبی نیز در حال تبدیل شدن به یک اتحاد نظامی برای جنگ با چین است. ایالات متحده شبکه ای از اتحادهای نظامی را برای تسلط بر جهان ایجاد کرده است که منجر به جنگ های پایان ناپذیر می شود.
بستن همه پایگاه ها خواسته ای است که برای استقلال از آمریکا لازم است.
ما اینجا مقابل هتل نیو سانو ایستادهایم که همچنین یک مرکز نظامی ایالات متحده است و بنابراین میتوان آن را به عنوان «پایگاه» طبقهبندی کرد.
پایگاه هلیکوپتر آزابو، واقع در همان بخش Minato در توکیو، جایی است که ارتش ایالات متحده قصد دارد ستاد ستاد کل خود را بسازد. همچنین پایگاهی در یک مرکز شهری بزرگ است.
حدود 35 پایگاه در اوکیناوا وجود دارد، اما 200 پایگاه در تمام ژاپن وجود دارد، از جمله پایگاه هوایی یوکوتا، که فضای هوایی یوکوتا را بر فراز پایتخت توکیو مدیریت می کند که شامل فرودگاه هاندا، پایگاه هوایی یوکوسوکا، پایگاه هوایی یوکوهاما می شود. 160 پایگاه باقی مانده در سرزمین اصلی هستند.
مقر ارتش آمریکا که تمامی این پایگاهها را کنترل میکند، در پایگاه هوایی یوکوتا و مقر نیروهای موسوم به «نیروهای دفاع از خود»، نیروی کمکی ارتش آمریکا نیز در یوکوتا واقع شده است.
این پایگاه ها توسط کمیسیون مشترک ایالات متحده و ژاپن، یک سازمان مخفی متشکل از نمایندگان ارتش ایالات متحده از یک طرف و رئیسان دولت ژاپن از طرف دیگر، نظارت می شود. سیاست توسط ارتش ایالات متحده به دولت ژاپن دیکته می شود. صورتجلسه این کمیته مشترک هرگز علنی نشده است. قدرتی فراتر از رژیم غذایی، کابینه و سیستم قانونی ژاپن دارد.
اگر ما فقط بر بازنگری توافقنامه وضعیت نیروها تمرکز کنیم، ممکن است چند پیشرفت ایجاد کنیم، اما این فرض که اشغال برای همیشه توسط ارتش ایالات متحده تغییر نخواهد کرد.
کمیسیون مشترک ژاپن و ایالات متحده که هر ماه در اینجا برای تعیین آینده ژاپن تشکیل می شود، همچنان محرمانه و غیرقابل پاسخگویی باقی خواهد ماند.
اگر بخواهیم به تسلط غیرقانونی و غیرقانونی ارتش آمریکا بر اوکیناوا و همچنین سایر نقاط ژاپن پایان دهیم، اولین گام این است که در ژاپن دولتی ایجاد کنیم که واقعاً مستقل باشد و اعلام کند که طبق ماده 10 از معاهده امنیتی ایالات متحده و ژاپن خارج خواهد شد.
بیایید با هم همکاری کنیم تا دولتی در ژاپن ایجاد کنیم که از معاهده امنیتی ژاپن و آمریکا خارج شود و به تهدید جنگ در منطقه و جهان پایان دهد. ما باید این کار را ابتدا با به دست آوردن استقلال خود از ایالات متحده انجام دهیم.
اعتراض امروز علیه پایگاه ها گام مهمی در جهت رسیدگی به موضوع اصلی استقلال واقعی ژاپن است.
بیایید تمام تلاش خود را بکنیم. ما در مرکز صلح هیرایاما نیز نهایت تلاش خود را خواهیم کرد.