Ορισμένοι αναφέρονται στις στρατιωτικές δαπάνες ως μέσο δημιουργίας θέσεων εργασίας. Αυτό μπορεί να ακούγεται κοινωνικοπαθητικό. Είναι επίσης ένα πραγματικό σφάλμα. Οι στρατιωτικές δαπάνες ουσιαστικά εξαλείφουν τις θέσεις εργασίας, επειδή περισσότερες θέσεις εργασίας —και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας— μπορούν να προκύψουν με δαπάνες σε άλλους κλάδους ή με το να μην φορολογηθούν και να δαπανηθούν καθόλου αυτά τα χρήματα.
Ο πόλεμος έχει τεράστιο οικονομικό κόστος. Πολύ χοντρικά, ο κόσμος ξοδεύει 2 τρισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο για μιλιταρισμό, από τα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες ξοδεύουν περίπου τα μισά, ή 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Αυτές οι δαπάνες των ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν επίσης πάνω από το ήμισυ του προαιρετικού προϋπολογισμού της αμερικανικής κυβέρνησης κάθε χρόνο. Μεγάλο μέρος των δαπανών του υπόλοιπου κόσμου γίνεται από μέλη του ΝΑΤΟ και άλλους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών, αν και η Κίνα κατέχει τη δεύτερη θέση.
Ο πόλεμος και η βία προκαλούν επίσης αξία τρισεκατομμυρίων δολαρίων καταστροφή κάθε χρόνο. Το κόστος για τον επιτιθέμενο, όσο τεράστιο κι αν είναι, μπορεί να είναι μικρό σε σύγκριση με το κόστος του έθνους που δέχεται επίθεση. Για παράδειγμα, η κοινωνία και οι υποδομές του Ιράκ ήταν καταστράφηκαν από έναν πόλεμο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, μαζί με εκτεταμένες περιβαλλοντικές ζημιές, προσφυγική κρίση και βία που διήρκεσε πολύ πέρα από τον πόλεμο. Το οικονομικό κόστος όλων των κτιρίων και ιδρυμάτων, των σπιτιών, των σχολείων, των νοσοκομείων και των ενεργειακών συστημάτων που καταστράφηκαν σε έναν πόλεμο όπως ο πόλεμος στο Ιράκ που ξεκίνησε το 2003 είναι ανυπολόγιστο.
Οι πόλεμοι μπορεί να κοστίσουν ακόμη και σε ένα έθνος επιτιθέμενο που διεξάγει πολέμους μακριά από τις ακτές του δύο φορές περισσότερο σε έμμεσες δαπάνες από ό,τι σε άμεσες δαπάνες. Οι οικονομολόγοι υπολογίζουν το κόστος των πολέμων των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, όχι τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια που ξόδεψε η αμερικανική κυβέρνηση, αλλά συνολικά $ 6 τρισεκατομμύρια όταν εξετάζονται έμμεσες δαπάνες, συμπεριλαμβανομένης της μελλοντικής φροντίδας βετεράνων, τόκων χρέους, επίπτωσης στο κόστος καυσίμων, χαμένων ευκαιριών κ.λπ.
Οι στρατιωτικές δαπάνες εκτρέπουν τα δημόσια κεφάλαια σε ολοένα και πιο ιδιωτικοποιημένες βιομηχανίες μέσω της λιγότερο υπεύθυνης δημόσιας επιχείρησης και μιας που είναι εξαιρετικά κερδοφόρα για τους ιδιοκτήτες και τους διευθυντές των εμπλεκόμενων εταιρειών. Ως αποτέλεσμα, οι πολεμικές δαπάνες λειτουργούν για τη συγκέντρωση του πλούτου σε ένα μικρό αριθμό χεριών, από τα οποία ένα μέρος του μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διαφθορά της κυβέρνησης και την περαιτέρω αύξηση ή διατήρηση των στρατιωτικών δαπανών.
Αξίζει να εξετάσετε μερικά από αυτά που χάνονται από τις τρέχουσες επιλογές. Θα κόστιζε περίπου 30 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για να τερματιστεί η πείνα στη Γη. Θα κόστιζε περίπου 11 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την παροχή καθαρού νερού στον κόσμο. Περίπου 70 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως θα εξαλείψουν τη φτώχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες: γράφει ο Christian Sorensen Κατανόηση της πολεμικής βιομηχανίας, «Το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ δείχνει ότι 5.7 εκατομμύρια πολύ φτωχές οικογένειες με παιδιά θα χρειάζονταν, κατά μέσο όρο, 11,400 $ περισσότερα για να ζήσουν πάνω από το όριο της φτώχειας (από το 2016). Τα συνολικά χρήματα που χρειάζονται. . . θα ήταν περίπου 69.4 δισεκατομμύρια δολάρια/έτος». Αυτά τα ποσά είναι μικροσκοπικά κλάσματα των στρατιωτικών δαπανών.
Τα έθνη θα μπορούσαν να πολλαπλασιάσουν την εξωτερική βοήθειά τους πολλές φορές εκτρέποντας ένα μικρό μέρος των στρατιωτικών τους δαπανών, και κάτι τέτοιο θα τα έκανε σχεδόν σίγουρα ασφαλέστερα από τις στρατιωτικές δαπάνες.
Η Ειρήνη φέρει τον Πλούτο (Πλούτος), το Ρωμαϊκό αντίγραφο μετά το ελληνικό αναθηματικό άγαλμα του Κεφίσιουτο (περίπου 370 π.Χ.).
Πρόσφατα Άρθρα:
